Keizer Pyronis

Is het zo gek dat ik de lente hoor komen?
Want dat is wat enkele mensen mij vandaag zeiden, welja, ik zag het ze denken. Ik stond op het Keizerlijk balkon en verkondigde de lente aan.
Dat, in combinatie met koude winden, veroorzaakte een algemene verwarring onder de mensen die keken en luisterden. Want, wat zij waarschijnlijk dachten, hoe kan de lente nu komen? Juist nu, terwijl de ijspegels aan de takken hangen.
Voel je het dan niet? Die zachte gloed over alles, wanneer je naar buiten kijkt, en denkt wat een mens kan denken.
Het is de lente,
En ze komt,
Voel het aan de toppen
van de bomen.

Zoals ik eerder al heb gemeld, is er een grote ramp gebeurt in Chorjok.
Vanaf 28 december heb ik toegezien op de verdeling van de noodhulp, de heropbouw van verschillende scholen, ziekenhuizen, etc.
Nu ben ik terug in mijn woning, want er was niets meer wat ik kon doen dat nuttig zou zijn voor de getroffenen. Bovendien moet ik een natie regeren.
De precieze oorzaak van de ramp is niet bekend, ik vrees zelfs dat men dat nooit zal weten. In ieder geval liet de natuur weer eens zien wie de baas is.
Zoals velen misschien nog herinneren, heb ik gesproken over koning Winter, over zijn komst en een klein deeltje over zijn verleden. Nu zit het zo dat koning Winter nog altijd in mijn rijk is, en ik moet zeggen dat hij de gehardheid van zijn volk weer eens liet zien. Toen hij hoorde van die verschrikkelijke ramp stuurde hij zijn boodschappers met de melding dat hij een eenheid soldaten ging sturen, als noodhulp. Nu is het zo dat die boodschappers de Koude met zich mee dragen, en niet velen van mijn volk kunnen tegen de Koude. Dat zorgde ervoor, dat geen enkel mens van mijn rijk de boodschappers tegemoet durfde komen. Waar ze ook kwamen, ze troffen niemand aan. Of niemand wou open doen. Dus dachten ze naar de provincie zelf te gaan, waar koning Winter zelf naartoe ging. Ze dachten mij eerst te vinden, om vervolgens hun boodschap te zeggen. Helaas hadden ze een lange weg afgelegd, en koning Winter was al 3/4 van de weg tegen dat de boodschappers vertrokken. Héraldius, één van de boodschappers, zei tot zijn collega Gèrmanios: "We moeten vlug zijn, als we voor de koning willen aankomen! Laat ons een wind van het Noorden aanvoeren!" Nu moet men weten dat "een wind aanvoeren van het Noorden" een Koudse uitdrukking is, die betekent: 'het oproepen van een noorderwind, rechtstreeks afkomstig uit de Koude, gebruikt als transportmiddel voor mensen van de Koude'. Dat is namelijk één van de specialiteiten van de Koude: het bevel hebben over een Koudse wind.
Dankzij de wind kwamen Héraldius en Gèrmanios bij mij aan, één uur voor koning Winter arriveerde.
Hoewel enkele legioenen van Winter nog meehelpen de schade op te ruimen, en de heropbouw bespoedigen, is koning Winter tezamen met mij naar de hoofdstad gereden (met het paard).
Koning Winter. Hij is een zeer vriendelijk man, helaas gaan de open haarden altijd uit als hij langskomt.

In alle stilte zullen volgende dagen voorbij gaan.
Ik, keizer Pyronis, ben terug van de ramp in Chorjok, ten zuidoosten van mijn rijk.
Geheel de bevolking leeft mee met de inwoners van Chorjok, tenminste, zij die overleefden. Uit het hele land zijn mensen toegekomen die helpen, en giften reiken ook tot daar. Toch was dit niet genoeg, aangezien de regio heropbouw nodig heeft.
Voorwaar, dit is de grootste ramp in de gehele rijksgeschiedenis.
Indien men giften wil schenken voor de heropbouw en de overleving van de provincie Chorjok, kan dit op het rijksnummer

Helaas zal ik, Keizer Pyronis, moeten meedelen dat de komende dagen geen teksten gepost zullen worden, wegens een plots vertrek richting Chorjok, de provincie, een recent conflict eist mijn aandacht op, een waar leider moet zich altijd bewust zijn van zijn prioriteiten.
Er is namelijk een natuurramp gebeurt ten omstreke van Chorjok, hulpacties uit het gehele land stromen naar de plaats toe.
Velen zijn gestorven, het is kwestie van de huidige slachtoffers te verzorgen, en verdere doden te stoppen.

Dan was de straat verlaten, geen mens te bekennen buiten mijzelf en de Garde.
De wind waaide door de straten en blies de leegte in de verlaten huizen.
De boodschapper van dienst riep doorheen zijn spreekbuis: "Is hier iemand? Zijn hier mensen?"
Maar er kwam geen antwoord. "Niemand antwoordt, heer Keizer," zei de man mij. "Dat hoorde ik," antwoordde ik. "Mijnheer de boodschapper, wat was het laatste bericht dat men heeft ontvangen uit dit dorp?" vroeg ik hem. Hij repliceerde: "Het laatste bericht dat men heeft ontvangen van dit dorp? Even denken...Oh ja, ik weet het weer. Men vroeg om dringende hulp, want op het briefje stond 'HELP!!' met een stempel 'DRINGEND' op."
"Beste man, hoe lang is het geleden sinds dat gebeurde?"
"Dat bericht is eergisteren aangekomen, heer Keizer. Men is onmiddelijk in actie geschoten."
"Dan zijn we te laat. Het moet hier vreselijk geweest zijn. Wat zeg ik: ver-schrik-kelijk!"
De boodschapper vroeg: "Wat is hier dan gebeurt?"
"Stropers in het land," waarop ik tot de Garde riep: "Verdedigingspositie! Schooiers in de buurt!"
Een jonge wacht reed tot mij en vroeg: "Wat is een schooier, heer Keizer?"
"Mijnheer de wacht, een schooier; dat is iets afschuwelijk. Het komt en gaat waar het wil en vermoordt wat het in zicht krijgt. Een schooier wil je niet zien: Vuil, heel vuil! Gekleed in vodden, lelijke vodden! Nog niet gesproken van zijn gedrag!"
Er kwam geen enkele schooier, noch hebben we er nog één gezien. Naderhand bleek dat niemand in de stad de plaag van schooiers had overleefd, in ieder huis lag een lijk, en ieder lijk was op dezelfde manier vermoord.
Sindsdien is het dorp Kilimanjark verlaten, in verval geraakt. Het is het grootste kerkhof in het hele rijk. Het was ook het laatst dat schooiers van zich lieten horen binnen de grenzen van mijn rijk.

Een jongeling kwam gisteren tot me met een vraag: "Mijnheer de keizer, wat moet men doen wanneer men faalt in iets?"
Dit was mijn antwoord: "Jongeman, als men faalt dan moet men het nog eens proberen, om beter te proberen falen. En onthou: Het vuur laait hoog waar vlammen willen branden. Als men met zijn volledige wil iets doet, is het onwaarschijnlijk dat men zal falen."
De reden dat ik dat hier zeg heeft te maken met die tijd van het jaar. Het volk wordt ongerust jegens de aanwezigheid van Koning Winter, en in de lucht hangt angst. Angst voor het onbekende. Elk jaar is het mijn taak het volk gerust te stellen met wat er komen zal. De cyclus van winter, lente, zomer en herfst is nog niet doordrongen in de aderen van de mensen.
Velen lopen er triestig, zelfs depressief bij, omdat er in de winter velen sterven, omwille van de ongewone koude. In de maand januari kan het hier zelfs zo koud worden dat er geen verschil is tussen de vlakten van de Koude en de vlakten van het Rijk. Het is een hele aanpassing, maar het is misschien het best.
Ik vrees de dag dat het weer gekend wordt en louter routine zal zijn. Bij een routine van het weer ontstaat een algemene blindheid voor het leven dat zich rondom hen bevindt.
Zoals een oud gezegde zegt: 'Waar de mensen omhelsen, blijven de mensen levend.' Waarin 'levend' opgevat kan worden als warm, vreugdig, hoopvol, liefdevol.

Ik herinner me een dag dat ik wakker werd en dacht: "Dit zal een prachtige dag worden."
Dit viel voor op de dag dat ik gekroond zou worden, een heugelijke dag, nu al tweeënvijftig jaar geleden. Ik was een jaar of twintig, optimistisch over mijn nakende heerschappij. De vorige keizer, keizer Maraxo, had me geselecteerd uit een hoop van duizenden mensen. Ik ging de nieuwe keizer worden. De traditie gaat dat een keizer gekroond wordt voor de dood van de vorige keizer. Ik geloof dat keizer Maraxo toen een jaar of tachtig was en zijn einde nader zag komen. Net als ik soms dat gevoel heb dat het niet lang meer gaat duren. Eén dezer dagen zal ik aan de Hoogste Raad, de Middelste Raad en de Onderste Raad vragen of ik geen "verkiezingen" mag houden. Het wordt tijd voor een opvolger.
Ik stond dus op, en maakte me klaar voor mijn kroning, wat louter een formaliteit was, toch maakte het volk er een grootse dag van. Ik werd naar een koets geleid met zulk een prachtige paarden, dat de schoonheid van de ochtendzon die viel op dauwdruppels nietig werd in de schoonheid van deze paarden. Ik zat in dezelfde koets als keizer Maraxo, en hij zei me: "Pyronis, jongen, aanstaande keizer, mijn opvolger, ik raad je een paar dingen aan: Ten eerste, zorg ervoor dat je een sobere uitstraling hebt. Dit is een federaal volksrijk, mijn jongen. Hier is iedere mens keizer. Ten tweede: Verlies je contact met het volk niet! Voer routine in! Spreek met de mensen! Ten slotte: Zorg dat eendracht blijft!"
Sinds die dag heb ik de drie raadgevingen van Maraxo opgevolgd, en ze werkten.
Voorts kwamen we aan in de Gilde Der Hoge Aangelegenheden, alwaar ik mijn kroning zou ondergaan. Deze bestond er uit dat men mij zeven minuten lang de kroon aandeed, om ze vervolgens weer veilig te verstoppen. Nadien moest ik in een parade van paarden en trompetten door de hoofdsteden rijden. (Wij hebben verschillende hoofdsteden: Keizerlijke Hoofdstad, Volkse Hoofdstad en de Vreemde Hoofdstad.)
Twee jaar na mijn kroning stierf keizer Maraxo.
 
Dit was mijn kroning tot keizer van het rijk, weldra zal er een nieuwe kroning volgen. Er is een generatie dat verdient een keizer te hebben.